| “Akumajō Special: Boku Dracula-kun” “Demon Castle Special: I’m Kid Dracula” review door Dendy | 82/100 |
- Ontwikkelaar en uitgever: Konami/KCEO
- Jaar van uitgave: 19 Oktober 1990
- Platform: Famicom
- Genre: Side-scrolling Adventure / Platformer
- Aantal spelers: 1
Voorwoord / Intro
I'm Kid Dracula is oorspronkelijk een spin-off parodie op een populaire Castlevania serie. Met een totaal andere stijl en graphics dan een donkere Castlevania setting is dit spel bedoeld voor het wat jongere publiek. Kid Dracula is alleen in Japan uitgebracht. Later is de game door ‘rom-hackers’ vertaald in het Engels. De game wordt nu als reproductie op diverse sites verkocht. In deze review wordt gebruik gemaakt van de originele famicom hardware en onvertaalde famicom cart.
Verhaallijn
Je speelt de rol van Dracula-Kun, een zelfbenoemde Demon King, die ontwaakt uit een lange slaap om een getuige te zijn van een televisie-uitzending van een demon draak genaamd Galamoth.
In zijn uitzending daagt Galamoth Kid Dracula uit. Die uitdaging zal Dracula-Kun uiteraard niet afslaan omdat hij zijn titel te verdedigen heeft. Vol woede grijpt hij naar de cape van zijn vader en spoedt zich om het monster te vernietigen en zijn troon weer te heroveren.
Gameplay
Dit spel is een adventure side scrolling platformer wat een beetje is te vergelijken met de originele Castlevania games alleen zonder die donkere gothic wereld. Heeft ook duidelijke overeenkomsten met "Mega Man", maar naar mijn mening toch de meeste overeenkomsten met “Panic Restaurant” van Taito. En dan niet zo zeer in de actie maar in grafische stijl, interface, controles, vijanden en zelfs de minigames tussen de levels door. Als je Panic Restaurant gespeeld hebt, dan weet je precies wat je kan verwachten van Dracula-Kun.
Je speelt met het hoofdpersonage, Kid Dracula die met zijn uiterlijk exact lijkt op Wilders (grote kop, wit haar). Je loopt door verschillende kleurrijke levels op weg naar de eindbazen. Onderweg schiet je met behulp van kleine vuurballen de vijanden dood en overbrug je diverse obstakels. Naast de kleine vuurballen heb je ook andere wapens tot je beschikking, die je iedere keer na het verslaan van de eindbaas krijgt. Bijvoorbeeld grotere vuurballen; meerdere vuurballen verspreid in diverse richtingen; vleermuis, zodat je 5 seconden kan vliegen; sneeuwbal, om tijdelijk de vijanden te bevriezen; gravity, zodat je op het plafond kan lopen en veel meer. Door wat langer op de schietknop te drukken laad jezelf als het waren op waarna je de superwapens kan gebruiken. Je schakelt tussen de verschillende superwapens door middel van een “select” knop. Deze diverse wapens komen erg goed van pas bij het overbruggen van de obstakels, maar ook als je met deze wapens vijanden doodschiet krijg je een muntje die je later in de minigames kan gebruiken (link naar Panic Restaurant).
Verder is dit spel niet erg kort met haar negen gevarieerde levels. Je begint in het kasteel, daarna in de wolken, onder water, op het ijs, in New York, in de woestijn, in de ruimte, enz. Moeilijkheidsgraad van de levels 1 t/m 6 is vrij gelijk, waarna het niveau enorm wordt opgeschroefd. Wat mij ook opgevallen is, is dat een level uit twee delen bestaat, zonder een duidelijke scheiding. Ergens in het midden van de level of meer in de aanloop naar de baasgevecht toe wordt het ineens stukken moeilijker. Ineens moet je intensief obstakels ontwijken en vijanden om zeep helpen. En dit komt in elk level terug. Tussen de levels door krijg je te maken met de minigames. Ondanks dat het in het Japans is heb ik het aardig kunnen begrijpen. Allereerst “kies” je de minigame die je gaat spelen, dat kan zijn; een trommel waar gekleurde ballen uit vallen of een ton waar je de messen naar moet werpen. Als je de minigame wint krijg je nog een bonus minigame waar je met behulp van de muntjes, die je tijden het spelen hebt verzamelt, kan gokken en extra levens mee kan winnen.
De baasgevechten in dit spel zijn niet erg uitdagend, denk aan het niveau van Panic Restaurant. Iedere baas heeft een statisch gevechtspatroon dat je vrij snel door krijgt. En in het New York level wil de eindbaas (vrijheidsbeeld) zelfs niet met je vechten. In ruil daarvoor moet je mee doen aan de quiz samen met twee andere tegenstanders. Ondanks dat het in het Japans was heeft het niet lang geduurd voordat ik de volgorde van de meerkeuzevragen door had. Jammer is dat je na het verkeerd antwoorden naar het begin van de level wordt gegooid en het opnieuw moet doorlopen.
De bazen zelf zijn gevarieerd en soms bizar te noemen. Eerst krijg je te maken met vader en zoon Ghost met een hakenkruis op het voorhoofd. Daarna een kip, octopus, draak, vrijheids beeld, een Egyptische farao, enz.
Controles van Kid Dracula voelen gelijk aan die van Panic Restaurant. Links, rechts, up en down, schieten, springen. Daarnaast heb je bij het schieten de mogelijkheid om de knop langer vast te houden om super wapens te gebruiken. Je gebruikt “select” knop om van je super wapens te veranderen en “start” om te pauzeren.
Enig minpunt betreffende de controles is springen. Je moet echt van de rand gaan springen en de knop lang blijven vasthouden wil je andere kant kunnen bereiken. Doe je dat niet dan val je vaak tussen twee platforms, en dat kan best frustrerend zijn. Maar als je daar gewoon rekening mee houdt is er niets aan de hand.
Score: 80/100
Graphics
Grafisch oogt het spel erg kleurrijk en heeft een aangename cartoony stijl, vergelijkbaar met "Panic Restaurant". Sprites van vijanden zijn erg goed vormgegeven en de eindbazen zien er goed uit. Ook de level graphics zien er goed uit wat je normaal van een spel uit 1990 kan verwachten. Enig minpunt is dat spel last heeft van de vertragingen. Ik denk dat de grafische chip van de nesje het niet trekt, ik heb dit spel ook op de emulator gespeeld en daar had ik er totaal geen last van.
Score: 85/100
Muziek
De muziek in-game is gevarieerd en heeft een vrolijk dreuntje. Het spel is rijk aan diverse speelgeluiden. Verder is er niet zoveel bijzonders over de muziek en speelgeluiden te melden.
Score: 80/100
Ervaring als speler
Ik heb dit spel nog niet uitgespeeld, maar ben bijna aan het eind. Ik moet zeggen dat ik er tot nog toe enorm van genoten heb. Spel is absoluut niet vervelend moeilijk of erg makkelijk, of kort. Precies hoe een adventure platformer moet zijn. De levels zijn divers en door gebruik van diverse wapens en hulpmiddelen blijft het mij boeien. Ook heb je in dit spel oneindige continue’s, wat op zich niet verkeerd is omdat dit spel geen wachtwoord mogelijkheid biedt.
Quiz minigames tussen de levels door zouden van mij weg gemogen of kunnen worden vervangen door kortere roulette-achtige bonus games. Verder heb ik me er erg mee vermaakt en daardoor verdient dit spel van mij een dikke acht!
Score: 80/100
Conclusie/slot oordeel
Kid Dracula is een uitstekende platformer met gevarieerde gameplay, mooie graphics en goede sound. Wat ik al diverse keren heb vermeld, dit spel lijkt erg op Panic Restaurant qua guur en stuur. Dus als je die leuk vond dan vind je Kid Dracula ook leuk. Ondanks dat geen connectie heeft met de Castlevania reeks kan ik iedereen die van platform games houdt, Kid Dracula aanbevelen.
Gemiddelde score
De gemiddelde score van Demon Castle Special: I’m Kid Dracula is 82/100
